In 2014 won Office de wedstrijd voor het hoofdkwartier van de Franstalige radio en televisie in Zwitserland, gelegen op de grens tussen EPFL en UNIL. Het gebouw, waardig en licht tegelijkertijd, functioneert als een bastion voor de publieke omroep.

Kan een samenleving bestaan zonder van tijd tot tijd een nieuw groot publiek gebouw in te huldigen? Het lijkt een conservatieve vraag. Nieuwe constructies zijn verdacht, omdat ze energie vergen, grondstoffen, arbeid. Het is tijd voor een global moratorium, zoals Charlotte Malterre-Barthes al enkele jaren betoogt. In Smaller Architecture, een essay uit 2025, reikt de Amerikaanse architect Michael Meredith nog redenen aan om bigness te wantrouwen. Er is kapitaal en management mee gemoeid, verborgen achter ‘diagrammatische helderheid en mathematische objectiviteit’. Architecten, zo betoogt Meredith, moeten zich concentreren op kleinschaligheid. Zoals dat gaat met architectentheorieën, zijn het redeneringen die voldongen feiten voorstellen als keuzes. Overheden investeren niet meer in architectuur, dat is het basisprobleem. Dat architecten zich bezighouden met het oplappen van huisjes of kantoorgebouwen, is het gevolg.

Het hoofdkwartier van de Zwitserse radio en televisie dat Office eind vorig jaar voltooide in Lausanne, is wat dat betreft flessenpost uit het verleden. De wedstrijd dateert uit 2014, en het is ondenkbaar dat een dergelijk gebouw vandaag in de steigers zou worden gezet. Op 8 maart werd in Zwitserland een referendum georganiseerd door extreemrechts, met het voorstel om de bijdrage van ieder gezin voor de openbare omroep, vastgelegd op 335 CHF (363 euro) per jaar, te verlagen: ‘200 francs, ça suffit!’. Nog voor de volksraadpleging plaatsvond, besloot de overheid het bedrag alvast tot 300 CHF te beperken, met de mededeling: ‘De omroep zal moeten bezuinigen en de programmatie zal moeten inkrimpen, terwijl er wel een goed aanbod verzekerd moet blijven.’

De RTS is met zijn 40.000 m2 het grootste gebouw van Office tot nog toe, hoewel het kleiner is dan de VRT in Brussel, waarvan de 65.000 m2 eind dit jaar klaar moeten zijn. Binnen de evolutie van het bureau toont het aan hoe schaalvergroting te harmoniseren valt met eerdere principes. Het oeuvre van Office steunt op het uitsnijden van figuren in de chaotische context van een volgebouwd territorium. Voor de RTS hebben ze zelf in die context voorzien, door een amorf ‘veld’ te creëren – als één omvangrijke eerste verdieping – waarbinnen vier volumes met kantoren en studio’s zijn uitgesneden. Een aantal ogenschijnlijk tegenstrijdige principes brengt het gebouw als het ware vanzelf tot stand. De logica van twee vormsystemen, vloeiend en orthogonaal, die elkaar treffen, doet denken aan de Très Grande Bibliothèque voor Parijs, ontworpen door OMA in 1989. Ook dat was immers een groot publiek gebouw dat, zoals Koolhaas het omschreef, de laatste functie van de architectuur belichaamde: ‘de creatie van symbolische ruimtes die tegemoetkomen aan het aanhoudende verlangen naar collectiviteit’.