En toen was er het nieuwe Muhka. Of toch bijna. De Open Oproep voor de bouw van een nieuw Museum voor Hedendaagse Kunst in Antwerpen werd afgelopen voorjaar onverwachts stopgezet door Vlaams minister van Cultuur Jan Jambon. Wat bleek? Ondanks jaren voorstudie en vier ingediende projecten van ervaren, wereldvermaarde architectenteams, kon de gunningscommissie niet tot een eensgezind besluit komen. De reacties in de media waren talrijk en vernietigend. Terecht. Zowel in de Vlaamse politiek als op lokaal economisch niveau vielen er verborgen agenda’s te noteren. Opportunistisch getouwtrek achter de schermen veegde het werk van vele jaren en tientallen personen, de architectenteams incluis, in één beweging van tafel. De geheimzinnigheid die rond deze hele wedstrijd hangt – de projecten mogen niet gepubliceerd worden! – druist in tegen alles waar een Open Oproep voor staat en maakt de broodnodige maatschappelijke en architecturale discussie onmogelijk.

Stel dat het Muhka geen museum was, maar een sociaal woonproject, een kantorencomplex of zelfs een school: er had geen haan naar gekraaid. Zowel de procedure als de reactie erop zou helemaal anders zijn verlopen. Omdat het zoveel prestige met zich meebrengt is een museum immers steeds een programma waarin toe-eigening een belangrijke rol speelt. Iedereen wil het project naar zich toe trekken: de architect, de museumdirecteur, de stad en de subsidiërende overheid.