De afgelopen decennia heeft de competitiecultuur een nieuwe generatie architecten vleugels gegeven. Deze generatie heeft ver buiten de Belgische grenzen voor opschudding gezorgd. Toch verschilde hun praktijk nog niet wezenlijk van die van hun voorgangers. De afgelopen jaren zijn er echter hier en daar nieuwe praktijken ontstaan die het beroep op een heel andere manier benaderen: sommigen zijn projectontwikkelaars of materiaalproducenten geworden, anderen hebben denktanks opgericht of pleiten voor het niet-bouwen. Hun gemeenschappelijke noemer: zij willen als architecten maatschappelijke urgenties aanpakken. Maar ze willen niet alleen opstijgen – ze willen ook landen.

RE-ST