Langs een door bos omringde laan in een villawijk in Dilbeek schuilt een bijzonder multigenerationeel project. Vanop de straat gezien lijkt het leven in deze woning zijn gangetje te gaan. Maar eens je het private perceel betreedt, toont zich een nieuw, donkergebeitst silhouet om de hoek. Een weldoordachte puzzel van Madam architectuur in een broodnodig streven naar verdichting en sociale cohesie.

Na het overlijden van haar man besloot Linda, naar wie de woning genoemd is, samen met haar dochter haar huis te verbouwen. Voor beiden was het belangrijk om op de plek te kunnen blijven, die naast de emotionele waarde ook een kwaliteit van wonen kent die ze koesteren en niet snel elders vinden. Aangezien Linda niet zorgbehoevend is, is het geen kangoeroewoning maar een multigenerationeel project waarbij een overschaalde eengezinswoning verkaveld is in twee aparte woonentiteiten. Hoewel de verkavelingslijn onzichtbaar door de tuin loopt, houden ze het royale groen vandaag gedeeld. Linda’s dochter en kleindochter namen hun intrek in het bestaande deel. Het nieuwe houten volume, waarin Linda woont, positioneert zich zodanig dat beide gezinnen toch elk hun privésfeer behouden. Het ontwerp draagt de gemene deler hoog in het vaandel, niet alleen op het vlak van interne organisatie binnen de twee families, maar ook in de wijze waarop herinnering en toekomst elkaar ontmoeten.