Op het zorgdomein Monnikenheide in Zoersel realiseerde urarchitects een nieuw woonpaviljoen voor negen mensen met een verstandelijke beperking. Het is, net als eerdere realisaties van de vzw, een sterk staaltje van hoe architectuur het dagelijkse leven van zorgbehoevende bewoners een wezenlijke meerwaarde verschaft.

Na de geboorte van hun zoon met het syndroom van Down namen Paul en Wivina Demeester in 1970 het initiatief om nabij hun eigen woning in een bosrijk gebied in Zoersel een kortverblijfcentrum te bouwen voor kinderen en volwassenen met een verstandelijke beperking. De eerste gebouwen van Monnikenheide openden in 1973: vijf parallelle paviljoenen, van meet af aan werden ze huizen genoemd omdat huiselijkheid en kleinschaligheid, normalisatie en integratie absoluut voorop stonden. Vandaag beamen verschillende onderzoeken de voordelen van ‘kleinschalig genormaliseerd wonen’¹, maar destijds was het een vernieuwend model van gehandicaptenzorg, geïnspireerd op Scandinavische voorbeelden. Het is de leidraad gebleven bij elke nieuwbouw en uitbreiding van Monnikenheide. 1 Zo gewoon mogelijk leven en wonen is het uitgangspunt van kleinschalig genormaliseerd wonen. De kernelementen zijn: normalisatie, zorg op maat, kwaliteit van leven, kwaliteit van de relaties, schipperen tussen autonomie en geborgenheid, en kleinschaligheid.