Hoewel Traumnovelle vooral bekend staat om zijn conceptuele instrumenten, ficties en scenografieën, heeft het bureau in 2019 zijn eerste gerealiseerde project opgeleverd. Het zou echter jammer zijn om in de bijzonder verlichte architectuur van het A6K-project een keerpunt te zien, terwijl het project juist een samenhangende voortzetting is van het werk van het bureau. Laten we A6K liever beschouwen als een waardevolle continuïteit die bijdraagt aan het ontkrachten van het dualisme tussen theorie en praktijk waar de discipline nog steeds onder lijdt, en laten we dit project aangrijpen om de output van Traumnovelle te bevragen in termen van wat het project toevoegt en versterkt met betrekking tot hun praktijk.

Wanneer we architectuur beschouwen als een politiek georiënteerd discursief verhaal, roept het werk van Traumnovelle het begrip fictie op. Hier begint de verhaallijn met de ondergang van het bedrijf Caterpillar. De ‘start-up van openbaar nut’ Delivery Unit neemt de rol van projectmanager op zich, in opdracht van Charleroi, om samen te werken met de particuliere sector teneinde ‘de werkgelegenheidsgroei te versnellen’ en de ‘economische herontwikkeling’ van de stad te organiseren. Delivery Unit sluit een vijfjarige huurovereenkomst met de nationale spoorwegmaatschappij om het voormalige Tri Postal-pand om te vormen tot een co-workingruimte voor technische wetenschappen. De architecten treden op ter gelegenheid van een openbare aanbesteding. Juist door hun fictieve inzet wisten zij de jury voor zich te winnen; er ontstond een verrassende gedachtewisseling tussen de architecten en de projectleider over het thema ‘storytelling’. Het verhaal van ‘Traumnovelle’ ontvouwt zich over een periode van vijf jaar rond het filosofische concept van het sublieme, een concept dat het A6K-project interpreteert door de ritmes van het timmerwerk en de schrijnwerktechnieken tot in het extreme te herhalen. Meer specifiek voor A6K spelen de architecten met het programma van co-working en industrieel erfgoed door deze te verwezenlijken in industriële elementen, maar ook door ze een nieuwe bestemming te geven via de toevoeging van houten panelen of door ze te contrasteren met de introductie van een ‘tropische tuin’. Het verhaal dat Delivery Unit vertelt, tracht op zijn beurt een economisch herstel teweeg te brengen op basis van een sociale tragedie en een in verval geraakt industrieel erfgoed. Het verhaal kent een happy end. Ondanks de economische en tijdsbeperkingen straalt de ruimte kwaliteit uit: overtuigend in haar afmetingen, in de functionele eenvoud van de ontwerpplannen, in de royale materiaalkeuze en in de aandacht voor de details van de uitvoering.