November vorig jaar overleed architect Juliaan Lampens op 93-jarige leeftijd. Zijn laatste realisatie dateert van 2002, maar de aandacht voor zijn oeuvre kende het afgelopen decennium een opmerkelijke heropleving.

In 2009 organiseerden Angelique Campens en Sara Noel Costa de Araujo een tentoonstelling in Sint-Lucas Gent. In 2010 stelde Campens een boek samen, met foto’s van Jan Kempenaers, teksten van Francis Strauven en Joseph Grima, en een interview door Hans Ulrich Obrist. In 2014 wijdde het Japanse tijdschrift A+U een ondertussen uitverkocht themanummer aan Lampens oeuvre. Fotografen en kunstenaars – Kristien Daem, Aglaia Konrad, Hans Demeulenaere en Tim Onderbeke – baseerden projecten op zijn fotogenieke gebouwen. In 2017 was Woning Vandenhaute-Kiebooms het enige Belgische gebouw in sos Brutalism. A Global Survey. In 2018 schonk L’Architecture d’Aujourd’hui zijn oeuvre de nodige aandacht, met Lampens als enige op rust gestelde architect in een Belgisch themanummer. Binnenkort geeft het Vlaamse Architectuurinstituut de tentoonstellingscatalogus van deSingel uit 1991 opnieuw uit, ‘omdat de nationale en internationale belangstelling groeit’, aldus het VAi. Voor een buitenlands architectuurliefhebber, maar ook voor een binnenlands publiek, moet het ondertussen lijken alsof er in België in de twintigste eeuw maar één architect zinnig werk heeft verricht.