In 2020 hertekenden architecten Laura Muyldermans en Arian Schelstraete de circulatie van een oude burgemeesterswoning in Gontrode. Ze zetten daarbij de voorgevel buitenspel en nodigen de bezoeker rechtstreeks aan de keukentafel uit – een verdere uitholling van wat er nog overbleef aan twintigste-eeuwse burgerlijke wooncultuur.

Er zijn weinig plekken waar het wilde wonen van Vlaanderen meer zichtbaar wordt dan in de lintbebouwing langs de steenwegen die haar verstedelijkte landschap doorkruisen. Een ritje langs zo’n steenweg lijkt wel op het scrollen door de resultaten van een Google Search zonder zoekterm: de aftandse meubelzaak staat er naast het all-you-can-eat restaurant, een over te nemen autohandelaar tegenover een exclusieve paardenfokkerij, een halftijds geopend schoonheidssalon op een boogscheut van een weide waar enkele laatste koeien grazen. En tussen dat alles bevinden zich de restanten van een burgerlijke wooncultuur, die zich ooit rond een kerktoren of marktplein concentreerde, maar in de loop van de jaren steeds meer versnipperde door het Vlaamse landschap heen. De bovenstaande metafoor is niet toevallig gekozen: de kring van het dorp heeft plaats moeten ruimen voor het netwerkmodel van een stedelijkheid die zich niet meer alleen tot de stad beperkt.