In de 19de en 20ste eeuw probeerde de mens het water te temmen door beken en rivieren in te dammen en gronden droog te leggen. Dat diende niet alleen de landbouw, maar ook het toerisme. Waterkanten en wetlands, ooit verraderlijke plekken, werden gegeerde vakantiebestemmingen. Maar voor de natuur zelf was het een ramp. Bovendien liet water zich moeilijk temmen: al verdroogde en verdorde de bodem, overstromingen kwamen steeds vaker voor door te nauwe rivierbeddingen. In Chevetogne toont Atelier Paysage hoe je een natuurlijk wetland kunt herstellen én toegankelijk kunt houden voor natuurliefhebbers en toeristen.

In 1969 kocht de Provincie Namen het 453 ha grote domein rond het kasteel in Chevetogne dat Hendrik Beyaert net 100 jaar eerder ontwierp voor baron Jacques de Wykerslooth de Rooyesteyn. De Provincie herbestemde het domein als zone voor sociaal toerisme. Daar hoorde een caravancamping langs de oevers van de Molignat-beek bij. Die stroomt van oost naar west richting de vijvers van Chevetogne. Net voor ze daarin uitmondt vloeit ze samen met de Mivau-beek, die vanuit het noorden aanvloeit.