Havana architectuur staat aan de basis van een cohousingproject in de Schilderstraat in Gent. De Schilders is een herenhuis voor acht gezinnen. Elk gezin beschikt over een eigen woning. Samen delen zij een tuin, een gemeenschappelijke keuken en leefruimtes op de begane grond, en een wasruimte en berging in de kelder. De loop van een gebogen achtergevel – bepaald door de bouwvoorschriften – is teruggevonden in de voorgevel, een gevel die verder een regelmatige opstelling van de individuele woningen suggereert. Niets is echter minder waar. Voor dit specifieke programma van collectief wonen gooide Havana de ongeschreven codes van de architectuur overboord en ontwierp het één groot huis dat de bewoners aanzet tot samenleven.

Het gebouw staat in de rij met een strakke, ritmische metselwerkgevel van ongeveer 25 bij 10 m, een raster van pilaren en architraven in drie lagen. Niets wijst erop dat zich achter deze uitgestrekte, regelmatige voorgevel een bijzonder heterogeen woonprogramma bevindt – niets, behalve dan de slangendans van wat zich in de tweede rij bevindt. Achter de traveeën van de voorgevel maakt de zigzag van een extra gevellijn plaats voor driehoekige terrassen. De voorgrond lijkt onder druk te staan van het achtergrondplan. Het lijkt alsof het regelmatige rijmodel onder druk wordt gezet door de ongeregeldheid van co-housing. Dit blijkt ook uit alle spullen die op de ingebouwde balkons zijn opgeborgen. Maar het tegenovergestelde is natuurlijk waar. De gebruikelijke stedelijke bouwmodellen zijn beproefd in de traditionele woonvormen. Als ze interpreteerbaar zijn en zich lenen voor een andere manier van wonen, dan gaat dit niet zonder enige weerstand. Vrijheid is slechts de toestemming die de regel toestaat; vrijheid mag zich uitleven tegen een rigide achtergrond. Die dwingende overeenkomst die de architectuur gewoonlijk stilzwijgend onderschrijft, werd simpelweg omgekeerd. Hier ontvouwt vrijheid zich achter een façade van strikte orde. Men zou kunnen zeggen dat deze omwisseling van achtergrond en voorgrond uiteindelijk niet uitmaakt, dat het uiteindelijk allemaal op hetzelfde neerkomt. Maar het blootleggen van een onuitgesproken regel impliceert al een protest ertegen, en bovendien blijft het effect daarvan beperkt tot het formele register.