We staan tegenwoordig voor enorme mondiale ecologische en economische uitdagingen. Klimaatverandering en exponentiële bevolkingsgroei zetten de samenleving onder enorme druk. De vraag naar andere vormen van wonen, werken en leven neemt toe; de roep om verandering wordt steeds luider. De architectuur- en bouwpraktijk heeft zich in lijn met deze roep om verandering ontwikkeld. Maar de noodzakelijke ommekeer verloopt te traag. We hebben behoefte aan een architectuurpraktijk die net dat stapje verder gaat, die ruimtelijk ontwerp inzet als hefboom om maatschappelijke transities te versnellen. Kortom, we hebben een architectuurpraktijk nodig die verandering aanstuurt in plaats van zich aan te passen aan verandering.

Eén zwaluw maakt nog geen zomer. Eén autovrije straat leidt niet tot minder files of verkeersdoden. Eén energiebesparende renovatie maakt de energietransitie nog niet betaalbaar. Eén agro-ecologische boerderij maakt onze voeding nog niet gezonder en duurzamer. Eén zorgzaam buurtproject leidt niet tot een inclusiever zorgstelsel. Eén ‘make-and-learn’-hub die nieuwkomers toegang geeft tot de arbeidsmarkt lost de werkloosheid niet op. Op elk van deze fronten worden prachtige initiatieven genomen, maar veel daarvan voelen aan als uitzonderingen in plaats van de regel. De grote maatschappelijke doelen – op het gebied van natuur en klimaat, solidariteit en betaalbaarheid, duurzaamheid en economische veerkracht – lijken nog ver weg. De beleidsmakers die langetermijndoelstellingen formuleren, slagen er vaak niet in uit te leggen wat we vandaag precies anders moeten doen. Er ontbreekt een schakel: er gaapt een enorme kloof tussen waar we nu staan en waar we willen zijn. En we vragen ons allemaal af hoe we daar in vredesnaam samen zullen komen.