Steeds meer architecten ontwerpen flexibele gebouwen met een vermogen zich aan te passen aan veranderende functies, gebruikersbehoeften en maatschappelijke ontwikkelingen. Een slim of open plan, een hybride typologie en demonteerbare systemen spelen hierin vaak een sleutelrol. Maar is dat wel een nieuw concept? Het gebruik van flexibele grondplannen, niet alleen in huisvestingprojecten maar ook in publieke gebouwen, is een terugkerend thema in de architectuurgeschiedenis, zo blijkt. Hoe worden dergelijke plannen toegepast, toen en nu, en hoe verouderen flexibele projecten? Wat vertelt bijvoorbeeld de grootschalige renovatie van het Centre Pompidou in Parijs ons vandaag over de betekenis van flexibiliteit in de architectuur? En staat flexibiliteit gelijk aan het bewust overdimensioneren van de structuur van gebouwen, opdat ze toekomstige programma’s zouden kunnen dragen? In A+316 onderzoeken we in welke mate deze flexibele gebouwen ook daadwerking duurzaam en toekomstgericht zijn, en welke architectuurtaal – anders dan onuitgesproken en generisch – we ervoor kunnen gebruiken. We vergelijken daarvoor enkele recent opgeleverde projecten en leggen de plannen en snedes van onder andere bOb Van Reeth, XDGA, Baukunst, Bruther en Office naast elkaar.

A+317 richt de blik op het kleine, het precieze, het zorgvuldige: het constructieve detail als denkproces. Het architecturale detail wordt er niet louter beschouwd als een technische oplossing, maar als een integraal onderdeel van het architectonische ontwerp, als drager van betekenis, schoonheid en vakmanschap. Van handgetekende knooppunten tot parametrisch gegenereerde verbindingen: in A+317 bekijken we de rol van de detailtekening in het ontwerpproces en hoe ogenschijnlijk eenvoudige details vandaag vaak extreem complex zijn geworden door regelgeving, duurzaamheidseisen en bouwtechniek. We onderzoeken ook welke gevolgen het hergebruik van materialen en producten heeft voor het in situ bedenken van architectonische details, in directe interactie met de werfcontext. We analyseren handgetekende en digitale details van verschillende architecten, met een toelichting over materiaal, schaal en betekenis.

Gastredacteur: Aurélie Hachez

We beschouwen de straat vaak als een functionele verkeersader: een harde infrastructuur gericht op snelheid, doorstroming en efficiëntie, als ‘bewegingsmachine’. Maar wat als we de straat benaderen als een volwaardige architecturale ruimte, als een publieke kamer tussen de gebouwen, in nauwe dialoog met de gevels die haar begrenzen? In verschillende essays verkennen we het vraagstuk van de herverdeling van de publieke ruimte, waarbij we nagaan wat is het recht op de straat, wat een gendergevoelige planning zou betekenen, en wat de relatie is tussen de inrichting van de straat en het directe wonen. We kijken naar internationale voorbeelden uit Parijs, Barcelona en New York, en tonen Belgische pilootprojecten die een andere typologie van de straat toetsen; van harde straat en onzacht voetpad, naar een groene, ontharde ontmoetingsruimte met zachte mobiliteit.

Gastredacteur: Gideon Boie

In tijden van ecologische, sociale en economische crisis leek een gesprek over schoonheid in de architectuur lang problematisch en zelfs omstreden. Esthetiek was ondergeschikt aan urgentere waarden: duurzaamheid, inclusie, contextgevoeligheid. Toch lijkt het debat over schoonheid vandaag opnieuw een rol van betekenis te gaan spelen. Het New European Bauhaus stelt expliciet dat architectuur niet alleen functioneel en duurzaam moet zijn, maar ook esthetisch. Praten over schoonheid roept belangrijke reflecties op, niet alleen over collectieve waarden en gedeelde geschiedenissen, maar ook over identiteit en politieke mechanismen. Wat betekent dat voor ontwerpers en welke nieuwe vormentaal komt er uit voort? Is er sprake van een nieuw esthetisch canon die voortvloeit uit hergebruik, circulair bouwen en materiaalrecuperatie? In A+319 onderzoeken we hoe esthetiek zich herpositioneert in de architectuurpraktijk.

De architectuurpraktijk staat vandaag onder hoge druk. Terwijl de normeringen en maatschappelijke verantwoordelijkheden toenemen, blijven eerlijke verloning en werkbare condities uit. De sector kampt met een ongezonde wedstrijdcultuur, lage erelonen, complexe regelgeving en een gebrek aan collectieve onderhandelingskracht. Tegelijkertijd dwingt de opkomst van artificiële intelligentie de discipline tot een herijking van haar creatieve en professionele identiteit. Wat betekent het om architect te zijn in een tijd waarin de eisen over ontwerp, technologie, ondernemerschap en maatschappelijk engagement steeds groter worden? A+320 onderzoekt hoe we kunnen bouwen aan een eerlijker, veerkrachtiger en toekomstgericht beroep, met een gedeelde verantwoordelijkheid van de Orde, de opleidingen, de opdrachtgevers én de architecten zelf.