Rotor geniet internationale erkenning als pionier in het hergebruik van bouwelementen. Centraal in het werk van Rotor staat de vaststelling dat ecologische omwentelingen niet louter op een technocratische manier gerealiseerd kunnen worden, maar ook socio-economisch en cultureel verankerd moeten zijn. Naar aanleiding van de tentoonstelling Entangled Matter in het najaar in Bozar treedt Rotor op als co-editor van A+310 Material Flows. In dit nummer gaan het behoud van bestaande structuren en het hergebruik van bouwmaterialen hand in hand met alternatieve ontwerppraktijken. Verschillende internationale auteurs buigen zich over thema’s als het hergebruik en onderhoud van materialen (Pauline Lefebvre), het behoud van de structuur van een gebouw (Kristiaan Borret) en low-tech assemblagestechnieken (Thomas Vilquin), financieringsmodellen van innovatieve praktijken (Lisa De Visscher), en over het veranderend auteurschap van de architect (Pierre Chabard). Zo gaan we kritisch na welke deelaspecten en instrumenten van een circulaire economie in staat zijn om de huidige lineaire economie om te buigen, en met welke resultaten.

Vele beeldbepalende institutionele gebouwen in dorps- en stadkernen, zoals kerken en monumenten, kregen afgelopen jaren een nieuwe bestemming. Ze behielden vaak hun publieke functie en werden bibliotheek of kinderopvang, kantoor of dienstruimte, overdekte markt of dorpsplein, kunstacademie of muzieklokaal. A+ onderzoekt de impact van de de-institutionalisering en dekolonisatie van deze gebouwen, maar ook de bakenwaarde van deze symbolische plekken voor de gemeenschap na herbestemming.
– Met onder andere projecten van: Desmet-Vermeulen, Urbain en Traumnovelle.

Dit nummer brengt hulde aan de architecturale, tastbare, soms ruwe of juist zachte huid van een gebouw of kamer. We focussen zowel op interieurprojecten waarin tactiele oppervlaktes of radicale patronen frappant zijn, als op gevelafwerkingen met reliëf of uitsparingen. Centraal staat het vakmanschap, het materiaalgebruik en de technologische ontwikkelingen die het mogelijk maken om een ruimte in te richten met een bepaalde atmosfeer, warmte en/of akoestiek, en waarbij het resultaat ligt op het kruispunt tussen architectuur en interieurvormgeving.
– Met onder andere projecten van: Ono architectuur, Ouest, Sarah Poot, B-ild en Mamout.

Volgens de vestigingscriteria van het Gewestelijk Ruimtelijk Uitvoeringsplan zijn bedrijventerreinen en industriezones alleen bestemd voor onderzoek, ontwikkeling, productie en logistiek, maar steeds vaker komt de vraag naar een functionele mix met andere, meer stedelijke functies. De economische ruimte is vandaag een nieuwe ontwerpopgave met typologisch onderzoek dat resulteert in projecten zoals de stapelstad of andere praktijken die de vermenging van functies bevorderen. A+ gaat op onderzoek naar projecten die op stapel staan.
– Met onder andere projecten van: Bovenbouw, Binst Architects, FVWW en Plusoffice.

Steden zetten massief in op culturele infrastructuur, denk aan het M HKA in Antwerpen, Het S.M.A.K. in Gent, het nieuwe theater in Louvain-la-Neuve of het Biermuseum in het voormalige Beursgebouw in Brussel. Wat zijn deze nieuwe emblematische gebouwen precies en hoe hertekenen zij de stad? Welke architectuur verbeeldt vandaag de culturele infrastructuur en hoe verhoudt deze zich tot de bestaande strategieën van citymarketing? A+ ontleedt de architectuur van nieuwe cultuurgebouwen en analyseert hoe deze de stad niet alleen een nieuw gezicht maar ook een nieuwe identiteit kunnen geven.

A+ organiseert opnieuw de Brusselse Prijs voor Architectuur en bekroont daarmee recente realisaties van Belgische of buitenlandse architecten in Brussel, en van Brusselse bureaus in België of het buitenland. Deze tweejaarlijkse prijs wordt uitgereikt in verschillende categorieën, waaronder kleine en grote interventies, openbare ruimte, innovatieve praktijken, ‘Promising young architect’ en de ‘Lifetime Achievement’. De speciale uitgave A+305 brengt uitgebreid en geïllustreerd verslag van alle nominaties, de jurering en de winnende projecten. Deze speciale editie zal verschijnen tijdens de feestelijk uitreiking van de Brusselse Prijs voor Architectuur.

Hoe kan architectuur zorgen voor sociale inclusie? Gevangenissen, psychiatrische instellingen of migratiecentra maken volop deel uit van de maatschappij. Dankzij doordachte architectuur zijn deze inclusieve plekken ook lokaal verankerd en geïntegreerd in het stedelijk weefsel. Kan architectuur die inspeelt op integratie en connectie ons anders doen kijken naar dit soort programma’s? En hoe bewaak je de grenzen tussen privaat en publiek, tussen veiligheid en toegankelijkheid? A+ onderzoekt welke dynamiek deze programma’s genereren en welke esthetiek ze met zich meebrengen.

Door het exponentieel groeiend aantal studenten barst de infrastructuur voor het hoger onderwijs letterlijk uit haar voegen. Er is niet alleen vraag naar extra capaciteit, ook de bestaande gebouwen die vaak dateren uit het midden van de vorige eeuw zijn om ecologische maar ook pedagogische redenen aan renovatie toe. Tijdens de coronacrisis kreeg afstandsonderwijs een plek, wat de ruimtelijke configuratie van het lesgeven omgooide. Ook de interactie met de stad en de rol die hoger onderwijs speelt in de (economische) heropleving van kleinere steden wordt steeds belangrijker. A+ gaat aan de hand van recent gerealiseerde universiteiten en hogescholen de behoeftes van het hedendaagse onderwijs en onderzoek na, en legt de impact op de architectuur van de campus bloot.

Verschillende periodes van grote droogte, gevolgd door grote wateroverlast, laten ons inzien dat waterbeheer complex is. Architectuur en ruimtelijke planning kunnen oplossingen bieden voor het watervraagstuk. Want als we anders omgaan met water, kan een kwetsbare structuur net een weerbaar landschap worden. De projecten in A+302 gaan na wat de opportuniteiten zijn die water ons kan bieden, en hoe water als ontwerpinstrument gebruikt kan worden om architectuur en stedenbouw te maken.

Wonen is een basisrecht, maar wordt steeds duurder. In Brussel, maar ook in Vlaanderen en Wallonië stijgt de druk op de woningmarkt die de lagere middenklasse en gezinnen de stad uit jaagt. Verschillende initiatieven bundelden afgelopen jaren hun krachten om deze tendens te kenteren, zowel vanuit publieke als private hoek. Dit resulteert in zowel nieuwe woonvormen zoals cohousing, alsook andere manieren van eigenaarschap. Zo is er de Community Land Trust, waarbij men eigenaar wordt van de woning maar niet van de grond. Ook verschillende sociale woonprojecten komen aan deze urgentie tegemoet. A+ onderzoekt welke impact dit heeft op de architectuur en de stedenbouw van het wonen.

België is een laboratorium voor aanstormend talent. Jonge architecten krijgen veel kansen dankzij een rijke variatie binnen het architectuuronderwijs en specifieke procedures die hen toegang geven tot publieke opdrachten. Wie zijn de jonge leeuwen die de architectuur van de eerste helft van de 21ste eeuw (gaan) bepalen en met welk werk debuteren ze? Op welke manier uiten ze hun kritische visie, hun ambitie, hun verwachting voor de toekomst? A+ laat de nieuwe generatie architecten aan het woord en toont het werk en de samenwerkingen die hen in staat stelden een bureau op te richten en de toekomst vorm te geven.

Architectuur uit België krijgt veel aandacht en aanzien in het buitenland. Dat is deels te danken aan een doorgedreven architectuurbeleid dat de laatste twintig jaar werd uitgerold: instanties zoals de Vlaamse en Brusselse Bouwmeester, de verschillende Stadsbouwmeesters, procedures zoals Open Oproep, en de oprichting van de Cellule Architecture en nu ook het ICA/WB dragen hier allemaal op hun manier aan bij. Maar ook regionale culturele spelers en publieke bouwheren spelen een belangrijke rol. A+ publiceert een breed scala aan gerealiseerde projecten van de afgelopen jaren, onderzoekt aan de hand hiervan hoe dit beleid de motor is van architectuurkwaliteit en welke veranderingen nodig zijn om deze te behouden en te laten groeien. A+ organiseert eveneens een debat met de verschillende spelers over de rol en de impact van het beleid in een bottom-up architectuurveld. Dit debat is meteen ook de lancering van dit nummer. In samenwerking met de verschillende bouwmeesters en instituten.

Publieke voorzieningen zoals gemeentehuizen, brandweerkazernes, politiekantoren of postgebouwen worden door architectuur met een sterke typologische traditie gekenmerkt. Toenemende digitalisering en veranderende noden vormen belangrijke impulsen voor de evolutie van deze gebouwen. In dit nummer onderzoekt A+ de typologie van de dienstbare architectuur en publiceert projecten die deze sector opnieuw op de kaart zetten.

De bouwsector heeft een belangrijk aandeel in het energieverbruik. Als we de klimaatdoelstellingen van Parijs willen halen, moet dit verbruik drastisch naar omlaag. Hoe kan het produceren en delen van hernieuwbare energie en het verlagen van het verbruik door renovatie van woningen hand in hand gaan? Wat zijn de projecten van vandaag en morgen die een alternatief energiesysteem integreren? Hoe kan architectuur bijdragen aan het beheer van energie? A+ onderzoekt hoe de energiezuinige stad er vandaag uitziet en welke impact dit heeft op de architectuur, zowel technisch als esthetisch.

Ook de architect wil er soms even uit. De concurrentie binnen de wedstrijdcultuur, de toenemende regelgeving of de omvangrijke administratie bij publieke opdrachten doen architecten naar meer eenvoud verlangen. In dit nummer publiceert A+ kleinschalige projecten met een speciale focus op de eigen (tweede) woning van de architect: kleine refuges, terugtrekplekken, cabanons voor vrije tijd. Ontwerpen voor zichzelf is een zoektocht naar traagheid, lichtheid, vrijheid en bovenal experiment. Met projecten van Tom Thys, Vers.a, Bovenbouw, Central en een eigen bijdrage van Wim Cuyvers.