In 2012 deden de erfgenamen van een landhuis voor de renovatie een beroep op het Gentse bureau Gafpa (Floris De Bruyn, Philippe De Berlangeer, Frederick Verschueren). De architecten volgden het project op tot en met de werffase. De bouwheren zijn zelfbouwers in hart en nieren en vulden de ruwbouw zelf in.

Het is niet van belang dat de gewassen rond het landhuis transgeen zijn. Het is een mooi plaatje. Er heerst een zekere desolaatheid. De melancholie van vergane glorie van een weelderig huis, gehavend door de tand des tijds die zonder dralen voortschrijdt. Een slechte investering, een krediet dat te snel werd onderhandeld, en de wind die alles meevoert. Zoals Louis-Ferdinand Céline zei in Dood op krediet (1936): “Kinderen zijn als jaren, we zien ze nooit meer terug.”