De collectie ‘Inventaires Architectures Wallonie-Bruxelles’ heeft zich van meet af aan gevestigd als een belangrijk moment van zelfbeschouwing voor de architectuurcultuur in Franstalig België. Deze cultuur in opbouw rechtvaardigt – mocht dat nodig zijn – de experimentele dimensie van elke editie, die telkens aan een bepaald team van curatoren wordt toevertrouwd.

Met elk nummer vindt Inventaires zichzelf opnieuw uit, zoekt het naar de juiste toon, en zoekt het ook zijn publiek. Waar de vorige twee edities architectuurvraagstukken introduceerden bij een breder publiek, richt Inventaires #4 zich nadrukkelijk op nieuwe benaderingen van de architectuur, op beleidskwesties, en op het cultuurbeleid op het vlak van architectuur. Een logische keuze, aangezien het ook de eerste Inventaires is die gepubliceerd wordt onder leiding van het in 2019 opgerichte Institut Culturel d’Architecture Wallonie-Bruxelles. De ondertitel Vers une démarche architecturale générative (Naar een generatieve architectuurbenadering) maakt prompt duidelijk dat we hier niet met een catalogus te doen hebben. Inventaires #4 streeft niet naar een – zogezegd – objectieve volledigheid maar wil gericht “relevante antwoorden op actuele maatschappelijke en milieuvraagstukken” verzamelen, evenals voorstellen die een “aangename leefomgeving garanderen in de huidige samenleving gekenmerkt door risico’s en grenzen”. De ambitie is duidelijk: in een wereld in crisis moeten we actief op zoek gaan naar hen die zoeken en verkennen. Het hoeft dus niet te verbazen dat we in deze bundel een even kwalitatieve als veelzijdige architectuurproductie aantreffen, die zowel over gebouwen als processen gaat, maar altijd gericht is op de collectieve dimensie van architectuur.