Als wij architecten verschillende materialen samenbrengen tot componenten en verbindingen, ontwerpen we niet alleen de verhouding tussen deze materialen, maar ook die tussen onszelf en de gebruikers van de gecreëerde ruimtes en structuren. We bepalen in hoeverre we onze zeggenschap delen en geven anderen daarmee wel of niet de mogelijkheid om het ontwerp in de toekomst te begrijpen, aan te passen, te herstellen of te demonteren.
Details kunnen doelbewust zo worden ontworpen dat ze informatie over de constructie verhullen, waardoor architectuur iets mysterieus en abstracts krijgt. Mensen kunnen deze ruimtes
dan wel gebruiken, maar krijgen niet de kans om ze te veranderen. Doordat ze niet weten welk gereedschap ze daarvoor moeten gebruiken, nemen ze hun toevlucht tot afbraak of tot
de hulp van een specialist, wat hen uiteindelijk beperkt in hun handelingsvrijheid.
