Hans Maes en Joep Gosen willen mensen laten stilstaan en doen kijken naar dingen waar ze anders zo voorbijlopen.

Een gewoon huis in het verre Limburg: rechthoekig grondplan, massief zadeldak, bruine baksteen, grijze leisteen. Lokaal architect Jos Gielen ontwierp het in de jaren 1970 voor een kleine zelfstandige die dicht bij zijn drankencentrale wilde wonen. Maar de non-conformist in Gielen liet de woning rusten op een plint met witte, ronde rivierkeien. Een horizontaal accent, dat zich verticaal herhaalt in de schoorsteen, bekleed met dezelfde witte keien met dezelfde breedte. Op de plint ligt een overkragende betonnen vloerplaat. Kolommen, vervaardigd uit hetzelfde beton en met dezelfde breedte, brengen er de lasten van het enorme dak naar over. Ze raken het maaiveld niet, ze lijken te zweven. Het zware zadeldak krijgt daardoor een grote lichtheid.