Het Rogierplein in Brussel is niet zomaar een plein. Ooit was het de Place des Nations en de toegangspoort tot het voormalige Noordstation; hier kwamen de eerste auto’s en elektrische trams samen te midden van statige hotels met welluidende namen. Het plein ademde op het ritme van de metropool en wist de drukte van het stadsleven te verzoenen met menselijke ontmoetingen. De aanleg van de noord-zuidverbindingen verplaatste het Noordstation enkele honderden meters verderop, waardoor ruimte ontstond voor een plein met internationale ambities.

Het prachtige, 117 meter hoge Internationale Rogiercentrum, ontworpen en gerealiseerd in 1958–1960 door architect Jacques Cuisinier, bood een ongekend conglomeraat van kantoren, woningen, winkels en restaurants, een polikliniek, tentoonstellings- en theaterruimtes, en zelfs een skybar met het Martini-logo op het dak. Maar de nieuwe wijk had al al te snel marginaliteit en sociale ongelijkheid met zich meegebracht en het International Center kon zijn ambitieuze plan niet waarmaken. In de loop der jaren veranderde het Rogierplein in een plek van restruimte, met een mysterieuze piramide in het midden, een onzichtbaar ondergronds tentoonstellings- en conferentiecentrum, en hotels waarvan het prestige langzaam was vervaagd. Op een trieste ochtend in 2001 werd het Internationaal Rogiercentrum gesloopt. Brussel had opnieuw een stukje van zijn grootstedelijke identiteit verloren.