Zoals Simone Kroll zegt: „Het is het verhaal van een carrière.” Waarop ze zich herpakt: „Ach, carrière, dat is wel een groot woord!”[1]. Dit vat de prestaties en waarden van het architectuur– en stedenbouwkundig bureau van Simone en Lucien Kroll samen: een aanzienlijke hoeveelheid werk – meer dan 100 projecten tussen 1955 en 2008 –, een niet-aflatende toewijding en een oprechte bescheidenheid. Maar laat er geen misverstand over bestaan. Simone en Lucien Kroll, die zich in hun loopbaan stelselmatig aangetrokken voelden tot complexe situaties, conflicten die moesten worden opgelost en standpunten die moesten worden verdedigd, hebben nooit de gemakkelijkste weg gekozen. Ze staan met beide benen in de hedendaagse realiteit, maken zich zorgen over de wereld zoals die zich ontwikkelt, en blijken op 94-jarige leeftijd meer dan ooit rebellen en anarchisten te zijn. De ‘lifetime achievement award’ van de ‘Brussels Architecture Prize’ zet deze pioniers op het gebied van participatie en ecologie in de schijnwerpers en beloont daarmee het lange, moeilijke maar gelukkige traject van dit buitengewone ontwerperskoppel.

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik hier een objectief portret schets. Men komt niet ongeschonden uit een vier jaar durende filmopname [2] aan de zijde van Simone en Lucien Kroll, en deze momenten van zeldzame vertrouwdheid hebben onvermijdelijk hun stempel op mij gedrukt. Want wie hun pad kruist, kan niet onverschillig blijven, noch voor de scherpzinnigheid van hun woorden, noch voor de schoonheid van de plek waar zij wonen, noch voor hun schrijnende persoonlijkheid. Daarin gaan bijtende humor, bewonderenswaardige vrijgevigheid, verontrustend cynisme en een complexe, humanistische en anarchistische denkwijze hand in hand. Een uitstraling die men eerst moet leren kennen, alvorens er met plezier van te kunnen genieten. Men kan veronderstellen dat hun ietwat brutale kant hen parten heeft gespeeld, zoals wellicht blijkt uit de lijst van hun onvoltooide projecten. Er werden weinig concessies gedaan, zoals Paul Davies in *The Architectural Review* suggereert: „nobody stuck to his guns longer and tighter than Kroll“[3]