In 2016 nodigde Alejandro Aravena het Ierse Grafton Architects uit voor Reporting from the Front, ‘zijn’ architectuurbiënnale van Venetië. In datzelfde jaar nodigde de Biënnale Yvonne Farrell en Shelley McNamara, de oprichtsters van Grafton Architects, uit als curatoren voor de editie 2018. Net als Aravena stuurden ook zij een manifest de wereld in. De toon ervan verschilt echter sterk. Het is geen strijdbare oproep voor een architectuur in de frontlinie van het maatschappelijke debat, maar een pleidooi voor ‘Freespace’. Is dat meer dan een leuke vondst?

Freespace is een onbestaand woord, maar best een suggestief neologisme. Je kunt het als ‘vrijruimte’ vertalen. Je hoort er dan begrippen als vrijstad of vrijstaat in. Zo suggereert het woord een staatsvorm of samenlevingsmodel. Freespace suggereert ook ‘vrije ruimte’ of ‘marge voor experiment’, metaforen voor intellectuele of artistieke speelruimte. Het begrip kan ook staan voor plekken die niet bij één bepaalde functie of groep horen, maar openstaan voor elk gebruik.