Aan de centrale steenweg die door Maasmechelen loopt, grenst de campus De Helix, een middelbare school met zowel technische als theoretische opleidingen. In 2018 stelde architectenbureau De Gouden Liniaal een ambitieus masterplan op, waarin de campus werd herdacht als een klein dorp met straten, pleinen, groene ruimtes en gebouwen. Binnen dit kader ontwierp het bureau een nieuw STEM-gebouw dat werd opgeleverd in de lente van 2024.

“Wat vandaag klassen zijn, moet morgen een refter, een praktijkruimte of zelfs een crèche kunnen worden.” staat te lezen op de projectfiche van het architectenbureau. Deze ambitie werd gerealiseerd met een twaalfhoekig plan, waarbij elk ‘taartstukje’ een oppervlakte van 60 m² heeft, gebaseerd op de standaardgrootte van een klaslokaal. Naast de twee segmenten die de trappenhuizen huisvesten, kunnen de overige ruimtes makkelijk samengevoegd worden en grote ruimtes weer opgedeeld worden tot kleinere lokalen. Centraal in het plan bevindt zich het atrium, een ruimte die op het gelijkvloers kan worden omgevormd tot een multifunctionele zone, complementair aan de klassen. Op de eerste verdieping biedt een galerij zicht op het atrium, terwijl de centrale ruimte op de bovenste verdieping functioneert als een polyvalente studieruimte. Het atrium en de klasruimtes worden gescheiden door een binnenschil van prefab betonnen portalen. Afwisselend zijn deze open portieken ingevuld als opbergruimte met lockers of als doorgangen naar de verschillende klaslokalen. Door de portieken te ontdubbelen, ontstaan technische schachten die elk ‘taartstukje’ individueel aansturen, waardoor ruimtes kunnen variëren van minimaal 60 m² tot maximaal 450 m² – een intelligente bouwtechnische keuze die de flexibiliteit van het ontwerp versterkt.

Het interieur oogt sober en robuust. De betonnen draagstructuur en prefab elementen kleuren de binnenruimte grijs en monotoon. Enkel de houten deuromlijstingen en de blauwgelakte stalen balustrades van de open galerij doorbreken dit sobere palet. Theorie- en praktijklokalen worden gescheiden door transparante wanden, waardoor de ruimtes rijkelijk in daglicht baden. Aan de buitenzijde dragen de twaalf (bijna) identieke gevelvlakken dezelfde sobere architectuurtaal uit als het interieur. Een subtiel spel met baksteentypes en -verbanden tracht deze uniformiteit te doorbreken. Door de dakrand te verhogen, sloeg het ontwerpteam erin de monolithische vorm te vrijwaren en de technische installaties te verbergen van het zicht. De robuuste uitstraling onderstreept de ambitie van De Gouden Liniaal om een schoolgebouw te ontwerpen dat zowel radicaal flexibel als toekomstbestendig is.