Wallonië telt honderden hectaren verlaten staalsites, waarop zich belangrijke getuigen uit het industriële verleden bevinden: de hoogovens. De herbestemming van deze terreinen en de recyclage van de monumentale installaties is nauw verbonden met de kwestie van erfgoedbescherming. De opdracht is complex en de nodige financiële middelen zijn aanzienlijk, maar andere naburige staalbekkens hebben de uitdaging aangenomen en zijn glansrijk geslaagd.
Amper een halve eeuw geleden waren Charleroi, Luik, Athus, La Louvière en Tubeke nog belangrijke staalproductiecentra: dag en nacht transformeerden arbeiders erts tot staal in danteske fabrieken, ternauwernood gecamoufleerd door de rookpluimen en gedomineerd door het silhouet van hun hoogovens. Omdat de staalproductie tegenwoordig in grote mate buiten Europa gebeurt, hebben deze ondernemingen de voorbije decennia hun activiteiten stopgezet. Vandaag blijven er nog twee nagenoeg complete staalproducenten over: Carsid in Marcinelle en ArcelorMittal in Ougrée.