Onder de Wetstraat in Brussel, in metrostation Maalbeek, werkte beeldend kunstenaar Benoît van Innis in 1995 voor het eerst samen met architecten. Hij bleef tot zijn overlijden in 2024 nauw verbonden met de discipline. Gedurende een periode van bijna dertig jaar schilderde, tekende en kraste Benoît zijn plaats in de Belgische architectuurgeschiedenis. Op vloeren, wanden, kolommen en ramen creëerde hij werk dat volgens kunsthistoricus Philip Ursprung de logica van de schilderkunst niet volgt en zich al evenmin schikt naar de beperkingen van de architectuur.1 1 Benoît – Kunstenaar in Architectuur
In Benoît – Kunstenaar in architectuur beschrijven architecten An Fonteyne en Elke Schoonen die verwevenheid tussen de Brugse beeldend kunstenaar en architectuur. Aan de hand van negen projecten en teksten van gastauteurs leren we Benoîts technieken, inspiratiebronnen, creativiteit en persoonlijkheid kennen. Voetbalfanaat en vakman. In dialoog met anderen altijd nieuwsgierig, en tegelijk direct en zelfverzekerd. Vaak was zijn eerste voorstel meteen raak, een zeldzaamheid in de architectuur.
De architecturale reis van Benoît begon in de Brusselse metro en stopte bij haltes in heel België. Onderweg leerde hij architecten kennen met wie hij eenmalig of meermaals samenwerkte. Met noAarchitecten ontwierp Benoît behangpapier voor het stadhuis van Menen, schilderde hij tegels voor Bistro Refter in Brugge en de Stadscampus Universiteit Hasselt, maakte hij een gevel- en kleurstudie voor het Museum Plantin-Moretus in Antwerpen en maakte hij wandtekeningen in de tuin van zijn eigen atelier in Anderlecht. Deze site huisvest ook het kantoor van noAarchitecten en is de ruimtelijke vertaling van de hechte band die Benoît met het architectuurbureau opbouwde. Ook projecten met De Smet Vermeulen, Marie-José Van Hee, Robbrecht en Daem, Jo Taillieu / advvt, Kraaijvanger, Sergison Bates en EM2N krijgen een centrale plaats in het boek.
In A+319 Reclaiming Beauty houdt Saar Meganck een betoog voor het epitheton als kritisch instrument om schoonheid in de architectuur te beschrijven. Een manier om een ruimtelijke ervaring uit te drukken wanneer je slechts de 26 letters ter beschikking hebt. Bij het zien van Benoîts penseelstreken op Portugese tegels schiet bijvoorbeeld glazuur-glanzende of glimlach-oproepende schoonheid te binnen.
De auteurs hadden bij het schrijven van dit boek het epitheton nog niet als instrument, maar met krachtige, korte zinnen, rijk aan bijvoeglijke naamwoorden en soms uitsluitend daaruit opgebouwd, schetsen ze
sterke sfeerbeelden van Benoîts werk. De lezer krijgt zo een eerste impressie van hoe het voelt om de ruimten te betreden, zonder een bezoek ter plaatse overbodig te maken. Omdat het merendeel van de projecten publiek toegankelijk is, dubbelt het boek als kunstgids voor daguitstapjes naar bijvoorbeeld Brussel, Antwerpen of Brugge.
Naast de tekst is het boek rijk geïllustreerd met afbeeldingen. Eerste ontwerpschetsen, probeersels, schilderijen en cartoons krijgen dezelfde ruimte als foto’s van de gerealiseerde bouwprojecten. Zo gaat een humoristische en kleurrijke wereld open, soms figuratief, dan weer abstract, maar telkens helemaal Benoît.


Benoît – Kunstenaar in Architectuur, An Fonteyne, Elke Schoonen, Scheidegger & Spiess, 2026. ISBN: 9783039423668. Ook verkrijgbaar in het Frans en Engels.