In een wereld waarin beeld baas is, slagen de Belgische projecten in Venetië (2018) er juist in om die hegemonie te ondergraven. De toeschouwer krijgt er wel beelden te zien, maar vooral een uitnodiging om in alle rust zelf op verkenning te gaan en een eigen beeld te vormen.

De Vlaamse architectuur is hot. Dat weten we al een tijdje, vooral dankzij de internationale (en dan met name de Duitstalige) pers. Bauwelt toonde in 2014 al waardering voor de bottom-up en acupuncturele Antwerpse stedenbouw. Een jaar later kwam Archplus met het themanummer Normcore, waarin de subtiele verdraaiingen van het alledaagse in een aantal Vlaamse bureaus voor het voetlicht werd gebracht. Binnenkort brengt ook L’Architecture d’Aujourd’hui een nummer uit dat gewijd wordt aan de Belgische architectuur, waarin de finesses van het balanceren tussen durf en meesterschap worden uitgelicht aan de hand van bureaus zoals V+ en Baukunst.