Het Team Vlaams Bouwmeester en het Agentschap Onroerend Erfgoed sloegen de handen in elkaar voor de Meesterproef 2017. Daarbij lieten ze een roedel jonge beloftevolle ontwerpers los op een reeks in onbruik geraakte erfgoedrelicten. Dat mag gerust een krachtig statement genoemd worden, zowel voor het Agentschap als voor de Meesterproef.

Architecten zien de erfgoedwereld al te vaak als een mijnenveld vol regels en verbodsborden, waar ze liefst in een wijde boog omheen lopen. Erfgoedconsulenten bestuderen dan weer vol argwaan de plannen die voor de renovatie van een beschermde site worden ingediend. Gevolg is dat herbestemmingsopdrachten onder een kleine schare gespecialiseerde ontwerpbureaus worden verdeeld en het water tussen beide werelden ongewoon diep blijft. In een steeds meer volgebouwd Vlaanderen is een innovatieve omgang met ons bestaande patrimonium nochtans van fundamenteel belang, en ontwerpers spelen daarin een cruciale rol. Hun verbeeldingskracht is vaak onontbeerlijk om nieuwe invullingen te bedenken en te voorkomen dat ons erfgoed werkloos verkommert in de kantlijn van onze werkelijkheid.