Al meer dan dertig jaar ontwikkelt Aires Mateus een eigen architectonische taal, gekenmerkt door nauwkeurigheid, leegtes en het duurzame en doordachte gebruik van ruimte. Hun projecten – van een museum onder een plein tot een ‘uitgehouwen’ woning of een met een middeleeuwse stad verweefde school – beginnen bijna geruisloos en onthullen gaandeweg licht, schaduw en mogelijkheden. In dit gesprek reflecteert Manuel Aires Mateus op de schoonheid van ruïnes, de lessen van de wederopbouw van Lissabon en de verantwoordelijkheid om gebouwen te ontwerpen die langer meegaan dan hun oorspronkelijke functie. Dit interview, naar aanleiding van de lezing die Aires Mateus op 3 februari zal geven in Bozar in Brussel, schetst een praktijk die architectuur niet ziet als een eindpunt, maar als het begin van een levenscyclus.

Dominique Pieters (A+): Veel van uw gebouwen lijken te beginnen vanuit een stilte, een leegte die wacht om te worden bewoond. Wanneer is een ruimte volgens u klaar om te worden gevuld?