Het evolutieve park aan de Ninoofsepoort dankt zijn bestaan vooral aan burgerinitiatieven. Met zijn 2,4 hectare groene ruimte doorbreekt het de dichtheid van de stad. Het project van de architecten van Suède 36 en de landschapsarchitecten van Base, dat in overleg tot stand kwam, geeft gestalte aan een stedelijke weide met tal van gebruiksmogelijkheden.

Het Park Ninoofsepoort kan ons makkelijk ontgaan. Op het eerste gezicht is het een grasvlakte die begrensd wordt door het kanaal en het drukke kruispunt aan de Ninoofsepoort. Het is beplant met bomen die ver uit elkaar staan en nog te jong zijn om op te vallen. In het tumult van de stedelijke omgeving schreeuwt de groene ruimte dan ook niet om aandacht. Je moet er middenin gaan staan om de context ten volle te beleven. Een paar stappen verder en het geluid van ronkende motoren maakt plaats voor vogelgezang. Wat één uitgestrekte vlakte leek, blijkt middels subtiele niveauverschillen vormgegeven. Concentrische betonnen cirkels van wisselende hoogte structureren de locatie. De kern is een wadi, waar regenwater wordt opgevangen. Daar heb je de nodige afstand om het panorama van de stad en haar bruisende activiteit te observeren.