Een van de contradicties in de hedendaagse architectuurcultuur is misschien wel de herwaardering van lokale context tijdens de voorbije decennia, terwijl de bouwpraktijk zelf steeds internationaler is geworden, projecten steeds verder weg worden gerealiseerd en de ontwerpmiddelen steeds virtueler zijn geworden. Het is die contradictie waarmee het architectenduo Dalia Puodžiūtė Seniūnienė en Julius Seniūnas werden geconfronteerd bij de realisatie van hun Atlas-paviljoen in het historische centrum van Vilnius, een Unesco-werelderfgoedsite die om een uiterst sensitieve aanpak vroeg, terwijl de architecten zelf vanuit Brussel opereerden, zo’n kleine tweeduizend kilometer verderop.

In 2022 lanceerde het Nationaal Museum van Litouwen een open call voor een tijdelijk tentoonstellingspaviljoen in het Nieuw Arsenaalpark, gelegen tegenover het museum zelf en aan de voet van de Gediminasheuvel, die vernoemd is naar de legendarische stichter van de stad en waarop vandaag nog enkele restanten van de oudste verdedigingswerken staan. Het paviljoen was bedoeld om een publieke tentoonstelling te organiseren ter gelegenheid van de zevenhonderdste verjaardag van Vilnius in 2023, waarbij de plek op vraag van de autoriteiten nauwelijks mocht worden aangeraakt, maar waarbij de interventie wel moest dienstdoen als scenografie, parkmeubilair en kleinschalige infrastructuur om allerlei evenementen te ondersteunen.