De Aalto’s tekenden het sanatorium met een soort van bifocale blik, gelijktijdig gericht op de grote en de kleine schaal. Zo richt het gebouw zich vol naar het landschap, het dichte dennenbos, de frisse lucht. Dit merk je onder meer in de rankheid van de vleugels, de curvende terrassen, het zonnedek: grootse gebaren gerealiseerd in gewapend beton. Tegelijkertijd is er een besliste focus op gebruiksgemak, de kleine schaal. Dit merk je in een fijnheid van detaillering met zijn gebogen glas, plafonds, wastafels, armaturen, zetels, … noem maar op.

Ook wordt kleur ingezet naast hoofdzakelijk witte façades, waardoor het beeld van een ziekenhuis resoluut opmonterend werkt. De gelaagdheid die we hier aantreffen, samen met het ontwerpplezier dat ervan afspat, vinden wij zo belangrijk voor onze dagelijkse praktijk, waarbij we ons meestal inbeelden dat we zelf in een van onze gebouwen wonen of werken.