Bij kunst in opdracht denk je snel aan een schilderij of beeld dat een gebouw opfleurt, meestal met een naamplaatje erbij. Niet alle kunstenaars zien dat zo. Sommigen verkiezen net dat hun naam niet verschijnt, of vinden dat de grens tussen architectuur en kunstwerk niet te trekken valt. Valérie Mannaerts en Richard Venlet spreken over hun werk in opdracht.

Als ik met kunstenares Valérie Mannaerts (1974, Brussel) in café Victor in Bozar spreek over de gordijnen die ze voor het etablissement ontwierp, komt een vrouw verlegen vragen of die ergens te koop zijn. Mannaerts legt vriendelijk uit dat het werk specifiek voor deze plek bedacht werd. Niet zoveel eerder stelde een vriendin me net dezelfde vraag. Toen ik dat vertelde aan Mannaerts was ze daarover niet verwonderd. Ze begreep het omdat ze zelf niet wil dat het werk nadrukkelijk als ‘werk’ naar voren komt.