Architecten ectv Els Claessens Tania Vandenbussche realiseerden in een oude champignonkwekerij in Sint-Amandsberg (Gent) een cohousingproject waar het royaal en comfortabel wonen is. ‘De sleutel is delen, en wat je precies deelt.’

Waarheen, nu bouwgrond schaars wordt en de woondruk op de stad toeneemt? De 19de-eeuwse gordel biedt mogelijkheden. De bouwblokken zijn er slordig getekend en groot. Ook al zijn de straten smal – met weinig pleinen en alleen die parken die naderhand op het laissez-faire teruggewonnen werden: achter de straatbebouwing is ruimte. Die is van oudsher gereserveerd voor de bedrijfjes die bewoners hadden: provisorische of steviger bouwsels die zich diep tussen de met koterijen bespikkelde tuinen nestelden. Het is het soort stadsmodel waar velen nu van dromen: kleinschalige maakbedrijven, wonen en werken dicht bijeen, min of meer in harmonie met elkaar. Dat model houdt stand, maar krijgt ook klappen: die bedrijfssector kalft af of vloeit weg naar bedrijvenparken, en vergunners eisen onverbiddelijk vergroening van de binnengebieden. Als zo’n perceel vrijkomt, zou je er kunnen gaan wonen. Er zou meer tuin overblijven dan zo’n bedrijf er veil voor had. Toch stuit wonen in tweede orde op wantrouwen bij vergunners en buren. Het zou een ander soort wonen moeten worden dan aan de straat.