Le Courrier de l’Architecte kwam onlangs tot een trieste vaststelling: “Erfgoed uit de moderne architectuur is waarschijnlijk het meest te beklagen. Het wordt in een sneltreinvaart afgebroken en de energetische renovatie gebeurt vaak op een weinig respectvolle manier.”1 In Wallonië vormt het gezamenlijke werk van de architecten Roger Bastin en Jacques Dupuis de voorhoede van een grote verscheidenheid aan gebouwen die moeten worden beschermd. Dat spreekt voor zich, maar niet iedereen is het hiermee eens. Geen pixel op de website van Inventaire du Patrimoine Immobilier Culturel (IPIC) over de meest bedreigde gebouwen, namelijk de ontmoetingscentra van Malmedy en Auvelais (Sambreville). Na van eigenaar te zijn veranderd, werden ze jarenlang verwaarloosd. De ene site is gedeeltelijk afgebroken, de andere is door brand aangetast, waardoor hun toekomst hoogst onzeker is. 1 Jean-Philippe Hugron, Le patrimoine, jusqu’au discrédit?, online-editie van Le Courrier de l’Architecte, edito van 6 december 2017.
De ontmoetingscentra van Malmedy en Auvelais (Sambreville), gebouwd tussen 1949 en 1954 in opdracht van Centrales Électriques de l’Entre-Sambre-et-Meuse et de la Région de Malmedy (Esma), van groot belang in het panorama van de moderne architectuur, markeren de kentering van de naoorlogse heropbouw naar de vernieuwende beweging rond Expo 58. Ze bleken ook geweldige laboratoria te zijn voor architectonisch ontwerp en prachtige boegbeelden van een authentiek maatschappelijk project. Het is ondenkbaar om ze ingrijpend te veranderen, want door ze in hun geheel te beschermen, inclusief hun landschappelijke dimensie, zouden ze alles in zich hebben om uitzonderlijk erfgoed te worden.