Tussen architectuur en textielontwerp bestaat een duidelijke overlap in werkmethoden en thematieken. Beide disciplines oscilleren tussen het innemen van ruimte en het scheppen ervan. Beide bieden comfort, geven alledaagse rituelen vorm en vertellen verhalen. Maar net zo uitgesproken zijn de verschillen. Elk vakgebied creëert vanuit zijn materiële condities en geschiedenis andere mogelijkheden voor de tektonische expressie en tactiliteit van het ontwerp, en voor de ervaring ervan. 

Lange tijd was textiel ondergeschikt aan architectuur en plooide het zich binnen haar kaders. Nu het zich als werkveld heeft verzelfstandigd, inspireert textiel de architectuur in veelvormige interacties. In zes historische perspectieven belichten we deze dialoog, aangevuld met het werk van enkele hedendaagse Belgische textielontwerpers.