Dit themanummer van A+ over ‘Small Escapes’ gaat over ruimtes die architecten voor zichzelf ontwierpen, over tweede verblijven en ‘ontsnappen’ (onder andere aan regelgeving), over experimenteren (onder andere met materialen) en over kleinschaligheid, over vakantieverblijven en over afzondering. De redactie vroeg me of het een goed idee zou zijn om hierin Le Montavoies, een project in de Franse Jura waaraan ik sinds 2009 uitsluitend werk, voor te stellen. Ik antwoordde dat Le Montavoies daar niets mee van doen had en daarmee was de kous voor mij af. Maar later contacteerde A+ mij opnieuw en tijdens dat telefoongesprek ontstond het idee om een bijdrage te maken waarin ik zou uitleggen hoe sterk Le Montavoies wel verschilt van het thema dat de redactie voor ogen had: een definitie of een korte beschrijving vanuit het tegendeel dus.

Neen, Le Montavoies – de berg met de paden – is geen ontwerp van een architect die voor zichzelf ontwerpt. Le Montavoies is ten eerste geen ontwerp: het is geen van tevoren bedacht plan dat uitgevoerd wordt. Le Montavoies evolueert en verschuift permanent, niets is er ooit af: hout wordt er gestapeld tot stapels. Houtstapels zijn zowat de sterkste architecturen die ik ken, anderhalf jaar later zijn die weer weg. De seizoenen veranderen er alles, permanent: een ruimte onder de sneeuw of onder een brandende zon is een andere ruimte. Bomen vallen, gesteenten brokkelen af, water erodeert de paden …