Dat we het hier over pipi hebben, mag u zeker storen. Maar de situatie loopt dermate uit de hand dat een kleine inbreuk op de fatsoensregels gerechtvaardigd lijkt. Het gebrek aan gratis openbare toiletten in Brussel, zowel voor mannen als voor vrouwen, wordt een structureel probleem dat om actie vraagt.

Het beheer van de menselijke ontlasting heeft ons door de eeuwen heen altijd voor uitdagingen gesteld, zowel op technisch, sociaal, cultureel als hygiënisch vlak. Als antwoord op de bevolkingsexplosie hebben veel Europese steden in de 19de eeuw publieke sanitaire voorzieningen geïnstalleerd (voor mannen welteverstaan): urinoirs, publieke toiletten en ‘vespasiennes’ doken her en der in de steden op om een nakend gezondheidsprobleem in te dijken. Sommige steden gingen esthetisch en technisch gezien best ver om urinoirs met ander straatmeubilair te combineren. Rond de eeuwwisseling telde de stad Brussel alleen zo’n 200 openbare toiletten.