Relletjes over ‘schandalige’ architectuur zijn stilaan vaste prik op sociale media – of het nu gaat over het Steen in Antwerpen, het Gravensteen in Gent, de uitbreiding van het Museum voor Schone Kunsten in Doornik of de renovatie van het stadhuis in Leuven. Klassieke media blazen zo’n schandaal maar wat graag op. Een kniesoor die dan opmerkt dat die projecten vaak een voorbeeldig proces doorliepen of dat de heisa draait om pietluttigheden of verkeerde informatie. De echte vragen over zo’n project raken daardoor ondergesneeuwd. Stemmingmakerij wordt verward met ‘draagvlak’, met ‘de mening van de gewone mens’ en zelfs ‘democratie’. Maar dit soort luie journalistiek ondergraaft juist de democratie, door echte vragen uit de weg te gaan. Anders gezegd: luie journalistiek is een gevaar voor kwaliteitsvolle architectuur. En niet alleen daarvoor.

Toen in april 2021 een relletje uitbrak over de verbouwing van het Steen in Antwerpen door noA Architecten keek ik – eerlijk gezegd – ook vreemd op van het beeld dat opdook in de pers. Het was een klassiek geval van ‘beeldvorming’: de slimmerik die die ene foto trok, had zijn standpunt heel goed gekozen. Je had er gewoon geen idee van hoe die ‘saaie’ kantoorgevel zich verhield tot het geheel van de nieuwe en oude gevels, noch zag je het raffinement van de detaillering. Je zag alleen een frappant stijlcontrast. Toen ik het gebouw later bezocht, merkte ik dat hier van saaiheid geen sprake was, eerder van een bijna exuberante historische verbeeldingskracht (zie A+294).