Op het eerste gezicht is er de afgelopen honderdvijftig jaar weinig veranderd in het Antwerpse Harmoniepark. Zowel het groen zelf als het parelwitte gebouw waaraan het park zijn naam te danken heeft, lijken de tand des tijds onverstoorbaar te hebben weerstaan, maar toch kreeg het oorspronkelijk 19de-eeuwse ensemble pas na een recente en grondige transformatie haar huidige vorm. Die vorm biedt onderdak aan het nieuwe regioloket Antwerpen-Harmonie en balanceert kundig tussen heden en verleden: het gebouw wekt, middels een mengeling van restauratie, camouflage en eerbiedige geschiedvervalsing, een verleden tot leven dat strikt genomen nooit heeft bestaan.
Die mengeling stelde ontwerpers Kempe Thill en Re-st in staat om gebruik te maken van de aangetroffen geschiedenis zonder in het keurslijf van nauwgezette reconstructie gevangen te raken. Ze roepen daarmee prikkelende vragen op over erfgoed en authenticiteit: hoe waarheidsgetrouw willen wij dat onze geschiedenis wordt bewaard en gepresenteerd? En hoe verhouden de materiële en immateriële kwaliteiten van historische gebouwen of plekken zich eigenlijk tot elkaar?
