A+ lanceerde een oproep aan onderzoekers, schrijvers, critici, ontwerpers en planners om bij te dragen aan de opinierubriek van het tijdschrift. Inigo Custers, verbonden aan de Universiteit Gent, reageerde op de vraag: is architectuur een instrument voor stadsmarketing?

1992, in Sevilla vindt de eerste wereldtentoonstelling in Europa plaats sinds Expo ’58. De architecten van het Belgisch paviljoen – Driessen, Meersman en Thomaes – werden geselecteerd via een ontwerpwedstrijd, toen nog een schaars fenomeen in België. Het paviljoen met een façade van klimaatbestendige witte jaloezieën oogstte mondiaal lof. Aan deze triomf ging echter heel wat geknoei vooraf. Initieel had de Regie der Gebouwen naar slechte gewoonte de ontwerp-opdracht op vrij willekeurige wijze aan het architectenduo Wybauw en Van Halteren toegekend. Zij ontwierpen een glazen gebouw in de vorm van een diamant, uiteraard een verwijzing naar de Belgische (Antwerpse) diamantindustrie. Uit architecturale hoek regende het echter kritiek op dit ridicule ontwerp en op de manier waarop de opdracht was toegekend. Hierdoor werd het diamantvormige ontwerp uiteindelijk naar de archiefdozen verbannen en werd de ontwerp-prijsvraag uitgeschreven.