Ik durf te opperen dat we de buik vol hebben van oplossingen. Of het nu gaat om planten, zonnepanelen of warmtepompen, het collectieve vertrouwen van de architectuur in het solutionisme heeft zijn tijd gehad. Al te vaak houden ‘oplossingen’ de status quo in stand. Daarbij is klimaatverandering slechts in schijn een probleem dat kan worden ‘ge”kst’ met technologische oplossingen. Solutionisten denken dat we ons er wel doorheen slaan. Met beleidsmaatregelen, afvang en opslag van koolstof, nettonuluitstoot in 2050. Een paar aanpassingen, met positieve gevolgen maar niettemin ‘slechts’ aanpassingen – een koerscorrectie voor ons globale industriële systeem, een ecomodernisme waarin alles zich onveranderd aandient, maar nu aangedreven door schone brandsto#en. Oplossingen die de situatie rechttrekken zonder het machtsevenwicht te verstoren.

Rekening houden met natuurlijke intelligentie biedt enkele uitwegen uit het solutionisme. Een schaduwrijk pad, zo overwoekerd met planten dat het vochtig, klam en bijna onaangenaam aanvoelt. Niet de gecultiveerde planten van Kew Gardens of de Ford Foundation, die het natuurlijke leven afschermen van de grillen van tijd en ruimte en volop inzetten op gesloten systemen voor incubatie en behoud. Nee, veeleer de slingerplanten die tegen telefoonpalen opklimmen. Het typische onkruid dat in de kieren tussen de stoeptegels opduikt, woekert en misschien zelfs een beetje giftig is. De onuitstaanbare opdringerigheid van de natuur, die ons niet met rust wil en kan laten. Een andere vorm van intelligentie.