'Steden worden te snel doodverklaard'

gepubliceerd op 09.09.2015 | tekst Paul Vermeulen
Collectie Bonnefantenmuseum Maastricht © Fondazione Aldo Rossi, Milaan

Collectie Bonnefantenmuseum © Fondazione Aldo Rossi, Milaan

In 1966 verscheen Aldo Rossi’s invloedrijke boek ‘L’architettura della città’. Voor Paul Vermeulen neemt dit werk een halve eeuw later nog steeds een centrale plaats in in de architectuurtheorie, samen met ‘Learning from Las Vegas’ en ‘Delirious New York’.

Als student was ik, samen met anderen, betrokken bij de organisatie van een colloquium dat we ‘Architectuur van de Stad’ hadden genoemd. Die naam was de titel van het boek van Aldo Rossi, ‘L’architettura della città’, een boek dat een voorname plaats innam in de cursus architectuurtheorie van André Loeckx en centraal stond in onze interesses. Daarom vraagt A+ mij nu, of ik dat boek, dat toen twintig en nu vijftig jaar oud is, vandaag gedenkwaardig vind en of het voor mij vandaag nog altijd een centrale plaats inneemt. Het antwoord op beide vragen is ja, maar dat behoeft enige uitleg.

Rossi’s boek drong merkwaardig traag door. Zijn zegetocht doorheen de Europese, en later Amerikaanse architectuurkringen was een slakkengang, die zonder zijn aanzwellende reputatie als ontwerper en kunstenaar misschien voortijdig stilgevallen was. Het is een stroef geschrift, even vaag als indringend. Je moest de woorden laten inwerken en wachten of het inzicht kwam. Dat loonde. De tekst meandert, meer rapsodisch dan doelgericht, door de geschiedenis en rijgt onverwachte vergezichten aaneen. Ook al had Rossi er meer dan één nawoord voor nodig, de gedachte die hem bij zijn zwerftocht doordrong kwam aan: dat de historische stad tegelijk permanent en veranderbaar was, en de eerste grondstof vormde van de architectuur.

 

> Lees meer in A+255 (verschijnt op 16.09.2015)

schrijf je in voor de nieuwsbrief