Bellonahuis, documentatiecentrum Contredanse

Thomas Delord
gepubliceerd op 15.02.2011 niet-residentieel
© Thomas Delord
© Thomas Delord
© Thomas Delord

De jonge scenograaf Thomas Delord werd verzocht om een uitnodigende ruimte te creëren om tot “het hart van het archief over dans te kunnen komen”. Hij stelde “een soort reusachtig archiefmeubel” voor, waarbij “de ramen van het gebouw lades werden”. Een eenvoudige en bijna naïeve ontwerpkeuze, maar wel op een bijzondere plek. Het binnenplein van het Bellonahuis is opgenomen in de geschiedenis van historische binnenpleinen die doorheen het oude Europa – en ongetwijfeld ook de rest van de wereld – overdekt werden, zowel om hun erfgoedwaarde te benadrukken als om herbestemd te kunnen worden.
“Het gebruik van het binnenplein vormde een echte uitdaging,” legt Delord uit. “De gevel zelf is sterk aanwezig. Er moest dus een oplossing gevonden worden om de blik van de toeschouwer ‘af te leiden’. Zo ben ik ertoe gekomen om een deel van mijn scenografie op de gevel te ‘pluggen’. Dit zorgt voor een dialoog tussen architectuur en scenografie, en zet aan tot een nieuwe, misschien zelfs ludieke lezing van de architectuur van de plek.”
Wat zich tot een stijloefening had kunnen beperken, kreeg een diepgaande betekenis. Reusachtige werken van papier, een soort minimalistisch origami, steken uit de gevel. Ze hebben niets te maken met de virtuele wereld waartoe de nieuwe ontwerptools de architect dwingen, maar zijn echt, tastbaar, experimenteel en wezenlijk.
Met een attitude van een absolute lichtheid, zonder de verantwoordelijkheid voor het resultaat te ontlopen, zegt de jonge scenograaf dat hij door deze archieven begrepen heeft “dat dans niet altijd beweging betekent. Zo heb ik geprobeerd om een ‘trilling’ in het oog te veroorzaken, veeleer dan beweging, aan de hand van licht.” En, als antwoord op een vraag over de video-installaties: “Voor de video’s leek het me interessant om het te hebben over de manier waarop dans wordt overgebracht: dat gebeurt jammer genoeg voor 80% door middel van video. We weten echter hoe misleidend dit medium vandaag kan zijn. Daarom heb ik vijf schermen met vijf verschillende beeldbewerkingen naast elkaar gezet: van de ruwe captatie tot het meest afgewerkte product (de dansfilm).”
Enkele jaren geleden, toen ik meer betekenis in de architectuur eiste, pleitte ik ‘voor een architecturale dramaturgie’, waarbij ik me inspireerde op de rijke voedingsbodem van dans en theater, verzameld onder wat de mensen uit het vak ‘de dramaturgie van een voorstelling’ noemen. Tijdens dit onderzoek incasseerde ik striemende reacties van enkele collega’s, die me antwoordden dat “architectuur niets te vertellen heeft”, in de zin van: “laten we praatzieke architectuur vermijden.” Het voorbeeld van de scenografie van Thomas Delord laat zien hoezeer een vorm in de ruimte, zonder praatziek maar juist expressief terughoudend te zijn, niet minder veelzeggend is.

download pdf
Thomas Delord
Brussel | 2011
A+228
pagina's 64-65

Mensen die dit artikel lazen bekeken ook

© Thomas Delord
© Thomas Delord
© Thomas Delord

schrijf je in voor de nieuwsbrief