Gepubliceerd op 13.02.2024 | Tekst: Francis Carpentier | Foto's: Francis Carpentier

« Ranger les couleurs, n’est pas une composition de formes géométriques colorées. C’est inscrire chacune des teintes dans une structure, dans un jeu de divisions élémentaires. »

Wie Jean Glibert. Conversation avec Raymond Balau (1997) openslaat, glipt meteen de wereld van Jean Glibert binnen. Daarin is alles canvas: doek, muur, gebouw of stad. Zo ook de bladzijden van dit boekje uit « Conversation avec … » (Editions Tandem) waarin Glibert samen met Balau ‘kleur’ verbeeldt en verwoordt. De rigiditeit van de reeks was nodig om eruit te kunnen ontsnappen.

De vrijheid van het witte doek was voor Jean te beperkend. Hij zocht naar randvoorwaarden en samenwerking. Zoals een architect. Maar met minder sérieux dan de architect die zich kunstenaar waant. Al zwijgend, luisterend, glimlachend absorbeerde hij de verschillende stemmen rondom zich. Al spelend binnen de structuur kwam hij dan tot een concept, zowel binnen als buiten de lijntjes.

In Victor Horta’s Paleis voor Schone Kunsten kwam hij graag op prospectie voor zijn tentoonstelling Jean Glibert. Peintre en bâtiment (2017). Liefst in gezelschap van één van de curatoren of zijn vrouw Véronique Deleu. Zonder vertrouwde, andere stem was werken namelijk niet mogelijk. Gewapend met verf alleen, wist hij Horta’s architectuur te transformeren zonder aan de fysieke integriteit van het gebouw te raken.

Wie met weinig middelen weet te werken, creëert meer mogelijkheden. In Metrostation Merode herschikte Jean dezelfde tegels die voor de aanleg van het station moesten aangekocht worden. Toen één van zijn werken bij Bozar dreigde overschilderd te worden, hebben we hem in extremis om raad gevraagd. Jean weigerde dat er geld werd uitgegeven aan het redden van zijn werk. Na een half uur samen staren naar het glanzend zwart vierkant, beslisten we de muur waarop het zich bevond wit te houden, « comme une feuille blanche » in een nieuwe omgeving. Om die reden is er vandaag nog een muurschildering binnen Traumnovelle’s Salon Europa (2018-) geïntegreerd.

Jean Glibert heeft mij de kracht van kleur aangeleerd. Als voormalig docent aan La Cambre wist hij te begeesteren zonder te beleren. Zijn werk ben ik blijven volgen : Albedo met Ann Veronica Janssens in het MAC’s op de site van Grand-Hornu of Jean Glibert. Série 2019-2021 in Keramis in La Louvière. Zijn agenda was de laatste jaren goed gevuld. Samen beleefden we nog plezier aan een laatste, niet-uitgevoerd project voor een pivoterende deur: “ce n’est pas une porte, c’est un mur”. Véronique stuurde me nog foto’s van de papieren maquette nadat ze samen gewacht hadden op een straaltje zon om de reflectie vast te leggen.

Lees ook

Schrijf je in op onze nieuwsbrief
  • This field is for validation purposes and should be left unchanged.