Junya Ishigami

gepubliceerd op 15.07.2013 | tekst audrey contesse

De 58 tentoongestelde maquettes van Junya Ishigami overstijgen de esthetische ijlheid van zijn werk en openen de deur naar ruimten waar mens en natuur verbonden zijn, geconstrueerd volgens de structurele logica van natuurlijke materialen en fenomenen.

_c_A3

A+ In 2008 toonde de installatie Balloon in het Museum voor Hedendaagse Kunst van Tokio uw interesse voor beweging aan.
Junya Ishigami Het is niet zozeer de beweging die me interesseert, maar de verandering, de evolutie van een omgeving. Ik besteed veel aandacht aan de veroudering van de architectuur, aan de veranderingen van het decor en van de seizoenen. Mijn architectuur wil het beginpunt zijn van de evolutie van een omgeving.
Niettemin creëert een aantal van uw projecten, zoals KAIT workshop (2008) en House&Office (2005), omgevingen die de beweging in toom houden; in deze gevallen gaat het om het rondwandelen om nieuwe manieren van leven af te dwingen.
Ik wil geen homogene ruimten creëren maar types van variabele ruimten. De gebouwen moeten aantrekkelijk zijn en zeer uitgesproken ruimten hebben. Homogeniteit is arm want ze is enkel het resultaat van het artificiële. Wat ons omringt, is echter het resultaat van de mix tussen artificieel en natuurlijk. Mijn onderzoek is dus zuiverder, want ik mix constant artificieel en natuurlijk.
In de tentoonstelling die momenteel in deSingel loopt, staan 58 maquettes op lange tafels : waarom 58?
Ze vormen een eenheid. Het evenwicht tussen deze 58 maquettes is zeer belangrijk. Sommige maquettes laten heel kleine werelden zien, andere stellen een object voor en nog andere geven enkel een meubel weer. Het zijn schaalsprongen, net zoals de realisatie van architectuur : je tekent een schets en enkele fases later heb je een gebouw. De bezoekers moeten de maquettes in hun geheel zien om dit mechanisme te ervaren : vandaar de schikking van de tafels.
De diversiteit van de maquettes toont ook de rol aan die de maquette in uw architectuurpraktijk inneemt.
De architectuur en de ruimte bevinden zich niet enkel in het gebouw. We vinden overal ruimte. Neem nu dit glas, ik voel de ruimte in dit glas, de hoogte, de dikte ervan. Met een maquette is het net hetzelfde : ze maakt het mogelijk om uit te monden in nieuwe ruimten, op dezelfde manier als de installatie of deze tentoonstelling. De tekening is net zo belangrijk. Het is het abstraheren van de informatie van de architectuur. De schaal van de gebouwen is altijd zeer groot in verhouding tot de menselijke schaal : we kunnen een volledig gebouw niet in een enkel moment overzien. Tekeningen en maquettes zijn essentieel om alle aspecten van het gebouw te begrijpen.

Junya Ishigami - How small? How vast? How architecture grows - De Singel
In 2008 werd uw internationale carrière gelanceerd door uw interventie in het paviljoen van Japan op de Architectuurbiënnale van Venetië.
Zelfs al werken we altijd met lokale bureaus, ik wil alle projecten in alle fases kunnen opvolgen. Ik reis veel … In het buitenland werken is niet evident, maar het is interessant. Een gebouw optrekken is in elk geval altijd een ingewikkelde organisatie. Er zijn altijd meningsverschillen met de klanten, de aannemers, problemen die te maken hebben met geld, wetgevingen … elementen die onze organisatie ingewikkelder maken.
Was de realisatie van de boetiek van Yohji Yamamoto in New York (2008) lastig?
De relatie met de klant was zeer goed, maar de wetgeving zeer complex : het is absoluut niet evident om in New York een nieuwe straat en een nieuwe publieke ruimte te creëren.
Hoe behoudt u dezelfde finesse in de uitvoering in landen met andere wetgevingen en een andere knowhow?
Japanse aannemers zijn heel precies en begrijpen het proces van het project : in Japan studeren architecten, bouwers en ingenieurs in dezelfde afdeling. We kunnen dus onze standpunten over het concept, de tekening, de structuur en de constructie uitwisselen. Dit is een heel specifieke situatie die je in de meeste andere landen niet terugvindt. Met kennis van zaken kan op dit verschil geanticipeerd worden, zowel in de tekening van het project als in het proces van het bouwen. En bovendien kun je voordeel halen uit deze verschillen. In het gebouw dat we momenteel in Nederland aan het afwerken zijn bijvoorbeeld, konden we een structuur van glas realiseren, iets wat de Japanse wetgeving verhindert.
Hoe verenigt u poëzie en structuur?
Ik ben altijd aan het nadenken over hoe je een idee kunt realiseren. Deze denkoefening houdt rekening met constructie, structuur, poëzie, studie en analyse. Een idee kan soms meer poëtische elementen of meer structurele elementen bevatten. Ik hou de informatie over de omgeving en de mogelijkheden van de materie samen want ik wil niet filosoferen – ik wil bouwen. Deze twee aspecten moeten constant met elkaar in verbinding staan, precies zoals in de natuur. Ik probeer net op de meest natuurlijke wijze na te denken.

Junya Ishigami - How small? How vast? How architecture grows - De Singel

schrijf je in voor de nieuwsbrief