Edito A+242

gepubliceerd op 05.08.2013 | tekst Audrey Contesse

Het verschijnen van ‘Het lelijkste land ter wereld’ van Renaat Braem (1968), de publicatie van ‘Het einde van de architectuur’ van Geert Bekaert (1967), het ter ziele gaan van het Belgische architectuurtijdschrift ‘Environnement’ (1971) – het is slechts een greep uit de gebeurtenissen die een handvol mensen, bijeengebracht door Dan Craet, aanzetten om in 1973 het Informatiecentrum voor Architectuur, Stedenbouw en Design (ICASD) op te richten, samen met zijn spreekbuis, A+Belgisch tijdschrift voor architectuur.

We zijn slechts kunnen overgaan van ‘het lelijkste land ter wereld’ naar een land waarvan de architectuur geregeld aan bod komt in bijdragen, in extranummers en op de cover van gerenommeerde internationale architectuurtijdschriften, doordat men de context veranderd heeft.

A+ is 40 jaar en viert 40 jaar architectuur in België. Daarom kregen de hoofdredacteurs, columnisten, commentatoren en regelmatige auteurs die de geschiedenis van het tijdschrift hebben gemaakt, de vraag om uit de veertig voorbije jaren ofwel het meest markante project te kiezen ofwel het project dat elk van de vier voorbije decennia heeft getekend.
De architectuur van deze periode in de kijker zetten is de evolutie van haar context begrijpen en eer aandoen. Over die ontwikkeling, die nog steeds doorgaat, brengt A+ verslag uit en in die evolutie neemt het zijn rol op. In analytische, kritische en soms zelfs pamflettaire teksten wordt teruggekeken op 40 jaar architectuurpolitiek, aandacht voor het culturele aspect van architectuur, architectuuronderwijs, de processen die spelen bij overheidsopdrachten en architectuurkritiek. Samen kunnen deze elementen de verslechtering bezweren van de omstandigheden waarin architecten moeten werken (De architectuur in crisistijd in crisis, A+240) om zo kwalitatief hoogstaande architectuur te genereren.
We zijn slechts kunnen overgaan van ‘het lelijkste land ter wereld’ naar een land waarvan de architectuur geregeld aan bod komt in bijdragen, in extranummers en op de cover van gerenommeerde internationale architectuurtijdschriften zoals 2G, A10, A+U, Abitare, Bauwelt en Domus, doordat men de context veranderd heeft. Omdat daarvoor de nodige – politieke, culturele of individuele – wil bestond. In het ene deel van het land weliswaar meer dan in het andere. Laten we hopen dat ‘Bruxelles pas belle’ en ‘Poor Belgium’, artikelen van de laatste weken die respectievelijk verschenen in Libération en The Wall Street Journal, de Belgische politici niet alleen onrustig zullen maken, maar hen ook zullen aanzetten om deze evolutie door te trekken naar het hele land. De gespecialiseerde architectuurpers toont hen de weg.

bezoek onze webshop

schrijf je in voor de nieuwsbrief